مکانیزم های انتقال تنش

تنش ها بوسیله ی اصطکاک (شکل 18a) و یا مقاومت پسیو (مقاوم) (شکل 18b) مابین خاک و تسلیح انتقال می یابند که بستگی به هندسه ی تسلیح دارد:

اصطکاک در موقعیت هایی ایجاد می گردد که جابجایی برشی نسبی و تنش برشی متناظر با آن مابین خاک و سطح تسلیح وجود داشته باشد. در جاهایی که تنش مهم می باشد، اجزای مسلح کننده باید در جهت حرکت نسبی تسلیح خاک قرار گیرند. مثال هایی از این نوع اجزای مسلح کننده عبارتند از تسمه ها، میله های طولی در شبکه ها، ژئوتکستایل و برخی لایه های ژئوگرید.

مقاومت پسیو (مقاوم) بوسیله ی ایجاد تنش های از نوع بر شی بر روی سطوح تسلیح عرضی، عمود بر جهت حرکت نسبی تسلیح خاک اتفاق می افتد. مقاومت پسیو بطور کلی به نظر می رسد که برهم کنش اصلی برای ژئوگرید های صلب، بالشتک میلگردی و تسلیح های مش کابلی باشد. برآمدگی های عرضی موجود بر روی تسلیح نوار آجدار نیز مقداری مقاومت پسیو ایجاد می کند.

سهم هر مکانیزم انتقال برای یک تسلیح خاص، به زبری سطح (اصطکاک پوسته ای)، تنش موثر نرمال، ابعاد چشمه های شبکه، ضخامت نوارهای عرضی، و قابلیت افزایش طول تسلیح بستگی دارد. موارد دارای اهمیت برای تولید برهم کنش عبارتند از مشخصه های خاک، شامل اندازه ی ذرات، توزیع اندازه ذرات، شکل ذره، چگالی، میزان آب، چسبندگی و سختی.

 

محمد مهدی شریعتی ; ٢:۱٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٧/٢٤
=============================== =============================== Link Code: =============================== ليست وبلاگ‌های به روز شده ===============================